براي دخترم ! دختری که هنوز وجود خارجی نداره ندیدمش اما عاشقونه دوسش دارم!! گاهی اونقدر دلم براش تنگ میشه که نا خود آگاه دست به قلم می برم و واسش چند خط می نویسم اینجوری آروم میشم و انگار اونم آروم میشه!! این اولین نامه ایه که واسش نوشتم

به نام مالک آسمان آبي ابدي

دخترک نازنينم! ماهرخم!
مرا ببخش اگر دستانم از نوازش گيسوان موج گونه ات بي بهره است. مرا ببخش اگر در جنس تنهايي شبانه ات ، مخملي از آرامش برايت تهيه نمي کنم. مرا ببخش به خاطر تمام لحظه هايي که آسمان چشمانت باراني بود اما دست سرد مادر گرماي بلور اشکت را همراهي نمي کرد. مرا ببخش به خاطر تمام ثانيه هايي که چشمان معصومت انتظاري بيهوده را به ثمر نشسته بودند. مرا ببخش اگر پاهايم توان دويدن و تو را به آغوش کشيدن نداشتند.
عزيزکم ! دلبرکم! بهارم!
مادر را ببخش. مادر را به پاس تمام حسرت ها و آرزوهايي که در باغچه ي دلت ناشکفته پژمردند ببخش.
مرا ببخش و باور کن اگر کنارت نيستم ، اگر دستان نحيف تو در دستانم نيست ، اما ذهن و روحم همواره متعلق به آن قلب کوچک و معصوم است. هميشه و هر لحظه آرزويم اين است که تو را در آغوش بگيرم و پيشاني بلندت را بوسه اي بزنم. دمادم در اين حسرت غوطه مي زنم که گرماي وجودت ، سردي روزگارم را در بر گيرد. نفسم بند مي آيد آن لحظه که با زبان شيرين و جان افزايت مرا صدا کني!
آه! خداي من!
کودکم را به تو مي سپارم، تا زماني که آغوشم مامن و پناه او شود.
دلم هر لحظه به سويت پر مي کشد... اما چه پروازی که پرنده اش پر ندارد ...!
غنچه ي شکوفاي دلم!
اگر هم اينک ، مادر را کنارت نمي بيني، اگر مرا همراه و همدمت نمي يابي ، از من دلگير نشو. روزگار معلمي است که آموزه هايش را به بهاي سنگيني به تو مي دهد. و بهاي اين آموزه که "هجران و فراق مرسوم ترين رسم هاست" دوري من و توست.
آري دلبرکم!
من و تو در حلقه ي اين دير خراب ناچار به هجرانيم. اگر کنارت نيستم ، مطمئن باش از آسمان آبي ابدي مواظب توام... و بهتر از من خداي مهربانيست که مواظب و دوستدار همه ي ماست.
عزيزکم!
سخن بسيار و وقت اندک.
باز هم برايت نامه خواهم نوشت.
مادري که تو را بسيار دوست دارد!!